10 Temmuz 2018 Salı

AFORiZMALARIM- 4

  
 Selam Dostlarım

Aforizma yazma zamanım geldi de geçti diye düşündüm bugünlerde :) İçimde birikip birikip, derin sessizliklerimden sonra fışkıran sevgili cümlelerimi sizlerle paylaşmak ne büyük keyif. Böylece siz okudukça ben çoğalıyor ve yalnızlığımdan arınıyorum zaman zaman...

Daha önce yazdıklarımın 4. serisi bu yazdıklarım:)






  • Ne olmak istiyorsun? Bence bunun sınırı yok. Müzik ol, rüzgar ol, renk ol, çocuk ol ve var ol...

  •      Yağmurun yağışını duyumsa, yaprağın kıpırdanışını gör, karıncanın yaşama gücünü fark et.      Hepsi sana devam etmen gerektiğini fısıldıyor.

  •     "Derinlerde bir yerlere saklandım demiş" Şair. Belki de benim ormanıma gizlenmiştir ,kim        bilir...

  •     Yaşadıklarım tercihlerimdi. Tercihlerime rağmen başıma gelenler ise kaderimdi.

  •     Zamanın içindeki dar zamanda, zamanı algılamadan yaşıyorum. Aslında zaman yok.

  •     Sen yine de çok düşünme, sadece anda kal ve gülümse :))
    

                Düşle...Sevgiyle...

 

   

27 Haziran 2018 Çarşamba

LİMONATA TADINDA FİLM MARATONU

Merhaba Sevgili Dostlar :))

Bir yaz etkinliği ile karşınızdayım.Sevgili TheSaglam's blogunun sahibi canım arkadaşım Büşra Sağlam ve Engineering blogu beraber bu etkinliği başlatmışlar.Ben de hem Büşracığım da  hem de canım Ruhuna Renk Kat'ın blogunda bu etkinliği görünce yapmak istedim.

Yapması kolay çünkü yaz boyunca izleyeceğimiz filmlerin listesini yazıyoruz.
Onların listesinde 30 film vardı ve son 3 yıl içindeki filmlerdi🎬🎬Güncel filmler yani..

Ama ben 15 film bulabildim çünkü çok yoğunum şu dönem ve tarih olarak çokkk eski  filmlerde var listemde.  Eski özlediğim filmleri de izlemek istedim açıkçası..Benim liste daha nostaljik ve daha kısa oldu 😉😊






İşte Benim Listem;

1. The Shape Of Water-2017-Fantastic Macera
2. Dövüş Klübü-1999- Drama Kara Mizah
3. Sonsuzluk Ormanı-2015 -Dram
4. Piyanist- 2002 -Drama Tarih
5. Çizgi Pijamalı Çocuk- 2008- Drama Tarih
6. La La Land-2016- Müzikal Romantik
7. Ayla-2017- Dram Tarih
8-Iftarlık Gazoz-2016- Komedi Yerli
9. Piano- 1993- Dram Melodram
10. Prestij-2006- BilimKurgu
11. Arizona Rüyası-1992- Fantastik Dram
12.Frekans -2000- Fantastik Gerilim
13.Kelebek Etkisi-2004 -Gerilim BilimKurgu
14.Melekler Şehri -1998 -Drama Fantastik
15.Cebimdeki Yabancı-2018 -Gerilim Komedi


Bu arada 3 aylık bir sürede izlemeyi planlıyoruz bu filmleri.Haziran Eylül ayları arasında yani😍Haydi mısırları,cipsleri,limonata ve gazozları hazırlayalım ve sinemanın büyülü dünyasına doğru bir yolculuğa çıkalım var mısınız?

Sevgiyle  Düşle  :)

18 Haziran 2018 Pazartesi

FOTOĞRAFÇILIKTA 101 TEMEL İPUCU- KİTAP TANITIMI



                               Selam Dostlarım

  Bugün Fotoğrafçılıkla ilgili yeni bir kitap keşfettim ve sizlerle paylaşmak istedim.






Dünya çapında tanınan yazar ve fotoğrafçı Michael Freeman profesyonel fotoğrafçılığın ipuçları hakkında güzel ve yararlı bir kitap yazmış.


Uzun yıllardır edindiği deneyimlere dayanarak yazdığı Dijital Fotoğrafa Dair 101 Temel İpucu, Dijital fotoğraf makinenizi etkili bir biçimde nasıl kullanacağınızı ve bir profesyonel gibi düşünüp nasıl fotoğraf çekeceğinizi anlatan, fotoğrafa yeni başlayanlar ve tekniklerini geliştirmek isteyen fotoğrafçılar için son derece faydalı bir kitap.


Yazarın bu kitabından başka daha pek çok kitabı ve dünyanın değişik yerlerinde çektiği muhteşem fotoğrafları var.İnternette kendi adıyla olan web sayfasında harika fotoğraflarını da izleyebilirsiniz.


Bu kitap, dijital fotoğraf makinenizin tüm özelliklerini kullanarak  iyi görüntüler yakalamanızda yardımcı olacaktır diye düşünüyorum.


Kitabın ilk Baskısı 2013 yılına ait

Fiyatı ise 32-40 tl. arasında değişiyor.

İlgilenen ve meraklı herkese tavsiye ederim.

Sevgiyle  Düşle

4 Haziran 2018 Pazartesi

MÎM-BEN BUNU YAZMAM


Merhaba güzel dostlarım:)

Sevgili Derya'nın başlattığı ve Sevgili Ece Evren Ablamın beni davet ettiği yeni bir mimle karşınızdayım.Kendilerine çok teşekkür ediyorum.Konusu çok güzel.Neleri yazarım neleri yazmam?

Böyle bir konu beni epey düşündürdü itiraf etmek gerekirse.Yazacağım şeyler hakkında çokca fikrim olsa da,yazmayacaklarımdan pek emin olmadığımı farkettim.Sahi insan neleri yazmak istemez,neleri paylaşmaz,kaleme dökemez.Yazmayı seven bizler neden bazı konulara gelince durup düşünürüz?

İşte benim cevaplarım;

1-NELERİ YAZARIM?

 Benim yazmaktaki en önemli kriterim o konuya hakim olmaktır. Sevdiğim bir konu hakkında detaylı bir bilgi ve tecrübeye sahipsem yazarım.

 -Bu nedenle Fotoğrafçılık, Fotoğraflar,Fotoğraf Teknikleri ve Fotoğraf Kitapları benim 1. temel yazma konumdur.Yıllardır fotoğrafçılığın içinde olduğum için bu konular hakkında çok rahat ve çok severek yazı ve görsel hazırlayabiliyorum.

 -Annelik hakkında keyifle yazabilirim,çünkü anne olmayı ve anneliği her gün tecrübe ediyorum.

 -Aforizmalar  yazıyorum zaman zaman,kısa,özlü,derin ve düşündürücü cümleler.Öyle çok yaşanmışlık birikmiş ki,farkında olmadan fışkırıyor kelimeler ruhumdan kalemime. Zaten ben çok uzun cümleler kuramam ya da çok uzun yazamam.O nedenle kısa ve öz aforizmalarım tam bana göre :))

-Kitaplar en sevdiğim şeyler:)  Okuduğum kitapları video çekerek  ya da yazarak yorumlamakta en sevdiklerimden.






2- NELERİ YAZAMAM?

 -Politika yazamam.Pek sevmiyorum.

 -Tarih ve tarihi konular yazamam, konuya hakim değilim.

 -Yemek yapmayı çok severim, güzel de yaparım ama yazmayı pek düşünmedim.Bunu düzenli olarak yapan arkadaşlarımız var bence çokta başarılılar.

-Teknik konular ve teknolojik bilgi gerektiren yazılar yazamam çünkü çok zorlandığım bir alan.

Kısacası o konu üzerinde yeterince hakimiyetim yoksa ve ilgi alanım da değilse yazmaktan hoşlanmıyorum..Onun dışında birçok konuyu severek yazabilirim ve bunlar zaman içinde değişebilirler..Şimdilik durum böyle :))


 Kimleri Mimledim?

 Yeşillenirim Blog
 Ruhuna Renk Kat
 The Sağlam's (Büşra Sağlam)
 İnciden Notlar



15 Mayıs 2018 Salı

FOTOJENİK ÇIKMANIN PÜF NOKTALARI




  Aslında fotoğraf çektirmeyi seven birçok insan aynı zamanda fotojenik görünmek ister. Bazı insanlar vardır,çok güzel olmasalar bile fotoğraflarda çok güzel, çok havalı görünürler.






  Peki var mıdır bu işin bir püf noktası? Yıllardır fotoğraf çeken birisi olarak sizlere bazı tüyolar verebilirim bu konuda aslında..

  •    Rahat olun, moraliniz yüksek olsun her zaman.

  •    Fazla makyaj fotoğrafta abartılı durduğu için natürel olmak en iyisi.

  •    Gülümseyin, dilinizi dişlerinizin arkasına yerleştirebilirsiniz.

  •    Kendinize has bir duruş ve bakış belirleyin.

  •    Çenenizi biraz yukarı kaldırırsanız gıdığınız belli olmayacaktır.

  •    Boydan çekim yapacaksanız eğer, bir ayağınızı diğerinin üzerine koyup omuzlarınızı hafifçe geriye atabilirsiniz.Hafif yan durmak ve tatlı bir gülüş işinizi kolaylaştıracak inanın .

  •    Herkesin güzel görüneceği bir açı vardır, kendinizde bunu keşfedin.

  •   Peki bizim güzel görünmemizde fotoğrafçının hiç mi payı yok? Elbette ki karşılıklı olarak çeken ve çektiren ortak bir noktada buluşmalılar. Ama en başta söylediğim gibi rahatlık şart fotojenik görünmekte.
            

  • Kendinize güveniniz ise her konuda olduğu gibi fotoğraf çektirirken de tam olmalı:)




13 Mayıs 2018 Pazar

ORTAK ÖYKÜMÜZ ( MİM ETKİNLİĞİ)


 Selam Herkese

Sevgili Berlin Berlin 'in başlattığı ve Sevgili The Sağlam's ( Büşra) nın beni etiketlediği ortak öykü mimimiz ile  karşınızdayım. Efendim hikayemiz nerdennnn nereyee geldi :)) Romantizmin basamaklarını tırmanırken, geçmişten gelen bir baba, beşik kertmesi ve araba kazamız oldu.Şimdi de Yusuf diye bir adam çıktı ortaya ve en son melek yüzlü bir şeytana dönüştü, ilginç dövmesi ve pek pahalı köşkün kapısında dururlarken Sevgili Büşra topu bana attı:)) Bakalım ben nasıl çıkmışım bu işin içinden 😃😃



👉Öykü Bölümü: Berlin Berlin

"Saçları terden yüzüne yapışmış, gözleri ağlamaktan kan çanağına dönmüş, koşmaktan dizlerinde derman kalmamış bir şekilde sokağın büyük caddeye açılan köşesinden ana yola fırladı. Zifiri karanlıkta bir arabaya rast gelme umuduyla koşmaya devam etti. Yolun karşı tarafınuda beliren ışığa biraz daha yaklaştığında, birinin kendine doğru geldiğini ve fısıldayarak "Öykü" diye çağırdığını duydu."
👉Öykü Bölümü:  DeepTone
"Öykü, Öykü, Öykü!" Fısıldamaların şiddeti arttı: 'Öykü, kızım, hadi uyan, uyansana, hadi kızım, sabah oldu, okuluna geç kalacaksın, uyan!!!' Bir sıçramayla uyandı: "Ah anne, sen miydin beni çağıran, ne işin vardı ışığın altında?' 'Ne ışığı yavrum, kabus mu görüyordun sen, sana kaç defa dedim, uykudan önce gerilimli filmler izleme diye, hadi kalk artık, bir duş al, portakal suyunu iç ve dersine yetiş."
👉Öykü Bölümü:  Ebemkuşağı
"Neyse ki rüyaymış dedi Öykü. Derin bir nefes aldı. Sonra kalkıp lavaboya gitti. Yüzüne çırptığı suyla kendine geldi. Annesi içeriden; 'İki lokma bir şeyler ye!' diye sesleniyordu. 'Geç kaldım anne!' diyerek, odasına gidip aceleyle giyindi. Annesine bir öpücük gönderip masanın üzerinde duran bir bardak sütü içtikten sonra kendini dışarı attı. Hızlı adımlarla ışıklara geldi.Tam caddeden karşıya geçmeye hazırlanırken acı bir fren sesi duydu. Bir an, geceki rüyanın etkisiyle arabanın kendisine çarptığını zannedip gözlerini kapattı. Sonra kendine gelip gözlerini açtığında yerde yatan bir kedi yavrusu gördü. Hemen kediyi kucağına aldı. Neyse ki birkaç ufak çizikten başka görünür bir yarası yoktu kediciğin. İlk dersi kaçırmıştı zaten. Eve dönüp annemden mi yardım istesem yoksa veterinere mi götürsem diye ikilemde kaldı Öykü." 
👉Öykü Bölümü:  İncirli Kurabiye
"Ama kısa sürede toparladı kafasını. Düşünmesine gerek yoktu ki, ne yapacağını o çok iyi biliyordu. Yüzüne kocaman bir gülümseme yayıldı. İçinde kelebekler uçuşmaya ve kalbi hızlıca atmaya başladı. Çünkü aklına gelen fikir onu heyecanlandırmıştı. Eve dönüp annesinden yardım almayacaktı elbette, kediyi veterinere götürecekti. Her gün okuluna giderken yolunu uzatıp kliniğinin önünden geçtiği, 'acaba karşılaşır mıyım?' düşüncesi ile kapısının önünde oyalandığı, aşık olduğu veterinere götürecekti kediyi. O veterineri de ilk, arkadaşının kedisini götürdüklerinde görmüştü... Zaten o anda da aşık olmuştu. Ondan sonra sürekli oraya gitmek için bahaneler buluyordu. Hatta veteriner onu geçen hafta kapısının önünden geçerken görünce içeri kahve içmeye çağırmıştı. Öykü o günden sonra daha çok görmek istiyordu veterineri. Hakkında bütün bilgiye sahipti.. Öykü daha üniversite 4. sınıftaydı, veteriner ile aralarında 3 yaş vardı..." 
👉Öykü Bölümü:  Feri Peri"
Ayakları ondan evvel davranıp harekete geçmişlerdi bile. Hızlı adımlarla yürüyor, ılık sabah rüzgarını kızarmaktan kendilerini alamayan yanaklarında hissediyordu. Başını gözyüzüne doğru kaldırdı. Mavinin envaiçeşit rengine bürünmüş, güneşin anaç ışıklarından şahsına pay çıkarmaya çalışıyordu gök kubbe.'Ne güzel bir Nisan sabahı..." dedi Öykü mutluluğun iksiri aşık olma hali ile sarhoş olurken. Küçük kedicik o sırada iyice kucağına yayılmış, karamel kahvesi tüylerini yalamakla meşguldü.Bir sokak geçti, sonra bir sokak daha. Veteriner kliniği ile arasında sadece yirmi metre kalmıştı ki hemen yanı başındaki bir dükkanın camekanının önünde durdu. Camın yansımasında kendisini yeterince beğenene kadar üstüne başına bir çeki düzen verme gayretine girişti. Ensesinde topladığı koyu kumral saçlarını saldı. Saçlar omuzlarına düştü; perçemleri de küçük ve sevimli alnına. İşte şimdi hazırdı..." 
👉Öykü Bölümü:  Bir Yıldızın Hikayesi
Heyecan içinde özel kliniğin merdivenlerinden çıkarken kalp atışlarının ritmini frenlemek istercesine elini göğsüne bastırdı ve her adımı ile yüreğinin derinliklerinde giderek daha da çoğaldıklarını hissettiği pır pır uçuşan sevgi kelebeklerine hemen oradan uzaklaşmalarını söyledi. Olabildiğince normal görünmeye gayret etse de kucağında taşıdığı yaralı minik kedi kadar ürkek ve narindi. Bekleme salonunda girdiğinde daha önce hiç karşılaşmadığı sarı saçlı, ela gözlü, beyaz önlüğün içinde bile oldukça alımlı görünen bir genç kız karşıladı onu. 'Bu kız da nereden çıktı şimdi?' dedi içinden. Öfkesini yatıştırmaya çalışarak 'Tunç Bey müsait mi?' diye sordu ve ekledi 'Minik kedinin durumu biraz acil de'. 'Tunç Bey şimdi bir operasyonda. 15 dakikaya kadar çıkar. O müsait oluncaya kadar ilk müdahaleyi ben yapayım dilerseniz. Ben onun yeni asistanıyım, adım Seray' deyip onay beklemeden çekip aldı kediciği Öykü’nün kucağından. Onu muayene odasına doğru götürürken geride bıraktığı parfümün rüzgarından hiç hoşlanmamıştı Öykü. Asistanın mekanik kollarında muayeneye giden kedicik ise çaresizce teslim oldu kaderine. Müjde annenin biricik kuzusu ve mahalledeki en yakın kankası Bücürük’le bugünkü pinpon maçını iptal edecekti mecburen."
👉Öykü Bölümü:  Sibella
"Öyle görünüyordu ki beklemekten başka bir şansı yoktu. Boş bulduğu bir sandalyeye yöneldiği sırada telefonundan gelen sesle aniden irkildi. Arayan Müjde’den başkası değildi. Ne diyecekti şimdi ona? Düşünmek yerine telefonu açmaya karar verdi. Telefondaki sesle ikinci defa irkildi. 'Öykü! Neredesin sen Allah aşkına? Okula da gitmemişsin bugün. Akşamki maçı unuttuğunu söyleme sakın bana!' Derin bir nefes aldı ve 'Müjde...' dedi; 'Söz veriyorum en ince ayrıntısına kadar anlatacağım ama şimdi değil. Maçı da ertelememiz gerekiyor. Kızma olur mu?' diyerek kapattı telefonu. Neyse ki Müjde fazla kurcalamamıştı konuyu.Telefonu çantasına koyarken , merdivenlerden inen Tunç’u gördü. Heyecanlanmayacağına dair kendi kendini telkin ederken Tunç da onu çoktan görmüştü. 'Öykü...' dedi; 'Senin burada ne işin var?' 'Şey...' diyebildi… 'Kedi.. araba çarptı da aklıma sen geldin.' 'Çok iyi yapmışsın, nerede şimdi? Seray ilk müdahaleyi yapmıştır, gel bir beraber bakalım nesi varmış senin kedinin.' Seray adını duymaktan hoşlanmadığını fark etti ama muayene odasına Tunç'la girecek olmak ona adeta zafer kazandırmıştı. Küçük bir müdahale sonrası kedicik de kendine gelmişti. Artık gitme vaktiydi. Oysaki gitmek hiç içinden gelmiyordu. Vedalaşırken dile getirmeye çekinir gibi tutuk bir tavırla 'Şey...' dedi yine. 'Öğle tatili vakti geldi galiba, aç mıydın?' Tunç biraz düşünür gibi oldu; 'Aslında çok aç değilim ama şu köşe başında yeni bir pastahane açıldı, tatlılarının güzel olduğunu söylüyorlar. Ne dersin tatlı yiyelim mi?'"
👉Öykü Bölümü:  Mutlu Yazar
 "Öykü Tunç'un teklifini duyunca sevinçten çığlık atmamak için zor tuttu kendini. Sevincini belli etmemeye çalışarak tamam benim için uygun diyerek cevap verdi. Bir taraftan da Tunç'u süzüyordu. Tunç uzun boylu, geniş omuzlu, kumral, yeşil gözlü kendinden emin tavırlı, sakin bir gençti. Öykü'ye gülümseyerek 'Hadi çıkalım.' dedi. Tunç Öykü'nün ilgisini fark etmişti. Bu ilgi hoşuna da gitmişti fakat belli etmedi. O da Öykü'yü beğeniyordu. Neden olmasın diye mırıldandı. Aslında tanımak da istiyordu onu. Gördüğü diğer kızlardan farklıydı. Doğal, saf bir görüntüsü vardı. Üniversite hayatında  hiç ciddi ilişkisi olmamış, kimseye güvenememişti.Pastahanede oturup biraz sohbet ettiler. Havadan sudan konuştular. Daha sonra Tunç Öykü'nün okulunu sordu. Bu sene bitireceğini öğrenince çok sevindi. Tunç'un ses tonu  o kadar yumuşak ve etkileyiciydi ki hiç susmasın konuşsun istiyordu Öykü. İkisi de çok keyif almıştı bu sohbetten.Öykü Müjde'yi düşündü bir an, Tunç'u tanısa nasıl şanslı olduğunu söylerdi Öykü'ye herhalde.Az sonra Tunç ayağa kalktı; 'Artık gitmem gerekiyor iş beklemez' dedi. Öykü'ye dönüp '...yarın tekrar buluşalım istersen...'  diye gülümsedi.Öykü bu gelişmeden çok mutlu olmuştu. Hiç bu kadarını beklemiyordu. Yeni bir aşk mı başlıyordu acaba? 'Tamam, yarın görüşürüz!' diyebildi. Tekrar buluşmak üzere vedalaşıp ayrıldılar..."
👉Öykü Bölümü:  Berlin Berlin
Öykü'nün içi içine sığmıyordu. Yarın tekrar buluşacaklardı. Bu ne demekti? Acaba Tunç'un hisleri de Öykü'nünki ile aynı mı idi? Bu teklif acaba bir ilişkinin başlangıcı mı idi? Yoksa sadece arkadaşça, basit bir buluşma teklifi mi idi? Seray Tunç'un sadece asistanı mı idi? Yoksa aralarında bir bağ var mı idi? Bunun gibi yüzlerce düşünceyle, heyecan içinde yarının gelmesini bekliyordu. Müjde'yi arasamı idi? Ama geç olmuştu. Bir yandan da bu gece heyecandan uyuyamayacağını düşünüyor ve yarın gözünün altında bir sürü mor halka ile Tunç'un karşısına geçmek istemiyordu. Yatağına uzandı ve bir sürü düşünceyle, sonunda uykuya daldı. 
Öykü Bölümü :Sessiz kaldım 

Öykü derin bir uykuya dalar ve kafasında binlerce düşünceyle uyur...Ve güzel bir sabaha uyanır lavaboya gider elini yüzünü yıkar kendine gelir öyle ki neşeli  neşeli  içinden bir  şarkı mırıldanıyor  du  ..yalnız benim için bak yeşil yeşil diye mırıldanıyor du :) öykü eski  şarkıları dinlemeyi severdi zaman zaman ...Annesi seslendi  hayırdır öykü bu sabah ne mutluluk ne neşe böyle bu sefer güzel rüyalar gördün galiba yüzün de adeta güller açıyor malum geçen sefer kötü bir kabus görmüştün...

Öykü  derin bir nefes alır yüzün de o tatlı gülümsemesiyle annesine döner hiç bir şeyim yok der annesine sadece bir kaç sınavımdan  iyi not aldım    biraz rahatladım ondan anneciğim :)der 

iyi peki öyle olsun bakalım dedi annesi   hadi o zaman kahvaltıya ...Güzel bir kahvaltıdan sonra öykü heyecanla Tunç'la buluşacağı saatleri iple çekiyordu  üstünü giyen öykü artık hazırdı annesini öptü görüşürüz anneciğim diyerek evden çıktı dışarıda bir kaç işini hallettikten sonra Tunç'la buluşacağı zaman gelmişti zaten dünden beri çok heyecanlıydı  ve heyecanı iki katına çıkmıştı kalbi pır pır ediyordu adeta ...Ve  Tunç'un özel   kliniğine doğru yürümeye başladı  ve gelmişti artık içeri girdi karşısın da Tunç'u göreceğini beklerken asistanı Seray çıktı zaten ona karşı içini kemiren sorular vardı neyse ki çabuk toparlandı merhaba Seray dedi Seray da merhaba öykü hoş geldin dedi  ..hoş buldum  der öykü ...Ve tam Tunç'u soracakken  Tunç odasından  çıkar  Tunç öykü gördüğü an içinde kelebekler uçmaya başlamıştı Tunç'un hemen merhaba hoş geldin Öykü ..Öykü: merhaba hoş buldum der onun  da içi cıvıl cıvıldı Öykünün  ...Tunç hadi çıkalım mı  der öyküye ...Öykü Tabi hazırım çıkabiliriz .. Ve     ikisi de çıkar   yan yana yürümeye başladılar Öykünün halen kafasında binlerce sorulara rağmen Tunç'un  yanın da olduğu için çok mutluydu...Tunç o naif sakin ses   tonuyla Öykü'ye bakar nereye gitmek istersin diye sorar ...Öykü  bir an düşünür  güzel bir deniz havasımı alsak  Vapurda çay simit çok güzel gider   martılar der Öykü ..Tunç Tabi neden olmasın çok güzel olur hadi o zaman gidelim der Öykü'ye  Ve vapura doğru yol almaya başlarlar ..  Ve yolda konuşmaya başlarlar ...

Öykü Bölümü :Okuma Günlüğüm
Tunç’la başbaşa olmak, sohbet etmek bir hayal kadar güzeldir Öykü için. Ne konuştuklarının hiçbir önemi yoktur zaten. Havadan sudan konuşurlar, Tunç’un yanında zaman su gibi akmaktadır, neredeyse yarım saatlik yol onlara birkaç dakika gibi gelmiştir ve birden kendilerini iskelede bulurlar.

Ada vapurunun kalkmak üzeredir. “Hadi,” der Tunç, halbuki yol uzundur, kim bilir kaçta dönebileceklerdir, Öykü annesinin onu merak edebileceğini de geçirir aklından ama kalbi öyle hızlı atmaktadır ki hiç bir şey düşünmeden Tunç’un peşinden gider. Kendini inanılmaz hafif ve mutlu hissetmektedir. Vapurda hemen üstteki açık güverteye geçerler, yola çıkar çıkmaz vapurun etrafını saran martılara geçerken aldıkları simitleri atarlar, sonra çay içerler, sohbet ederler ve yine zaman uçup gitmiştir bile. Tunç da Öykü’nün yanında ne kadar rahat ve keyifli olduğunu şaşkınlıkla fark eder. En başta onun güzelliğinden etkilenmiştir ama onu tanıdıkça çok daha özel bir şeyler olduğunu anlamıştır. Zaten Ada’ya gitme fikri de aslında bilinçaltıyla verdiği bir karardır…

Vapurdan indiklerinde Öykü’nün ne yapacaklarını merak etmesine fırsat vermeden “seni biriyle tanıştıracağım,” der Tunç ve kolundan tutup birbirinden güzel evlerin, köşklerin sıralandığı bol ağaçlı bol kedili sokaklardan birine sürükler. Öykü Tunç’un bu heyecanına biraz şaşırsa da mutluluk içinde onu takip eder…



👉Öykü Bölümü:  Berlin Berlin



Böyle güzel, hoşsohbet ilerlerlerken, Öykü'nün telefonu çalar ve annesi ona acilen eve gelmesini  söyler. Tunç'un onu nereye götüreceğini çok merak etmesine rağmen, aklı annesinde kalır. 'Acaba önemli bir şey mi oldu' diye düşünür ve Tunç'a acil işinin çıktığını, bu yüzden eve gitmesi gerektiğini söyler ve oradan ayrılarak  eve doğru yol alır... Yolda, acaba rüyada mıyım, bunların hepsi birer düş mü? diye tatlı bir düşünceyle ilerler. Etrafına mutlulukla bakınarak, ne güzel bir bahar günü, ne güzel çiçekler, her şey ne güzel diye düşünür.




Bahar bu sefer başka bir bahardı. Çiçeklerin renk cümbüşü, güneşin teni okşayışı ve rüzgarın esintisiyle düşlerin gerçek olma ihtimali var gibiydi.

Öykü, esrik duygularla yolda yürüyordu.

Yine aynı acı fren sesini duydu. Kalbi yerinden çıkmış gibi çarpıyordu. Arkasına dönüp baktığında sabah kediye çarpan arabayı gördü. 
Arabaya odaklandı. Spor araba ile cip arasında yeni modellerden biriydi. Parlak mavi tonuyla, araba hemen fark ediliyordu. Kapı açıldı. 
Saçlarını arkaya toplamış, deri ceketli kirli sakallı ve gözlüklü erkek indi.
Gözlükleri olsa da bakışları Öykü'ye kitlenmişti. Bunu o kadar mesafeden hissedebiliyordu.
O anın etkisiyle mi bilinmez; gök grileşti. Soğuk bir rüzgar başladı... Yanından geçen iki kadın aralarında o adamdan konuşuyordu. Kısa saçlı olan kadın: "Mahalleye yeni geldi. Geçen alt komşu onu merdivenden inerken görmüş. Belinde silah varmış. Her gece, farklı kişilerle eve geliyormuş."
Diğeri yetiştirdi:"Genç kızlarla da görülmüş. Konuştuğunda insan ürperiyor. İçinde canavar var, sanki. Şerrinden koru, Yarabbim! Nereden geldiyse, oraya geri dönse!."
Kadınlar uzaklaşırken adamsa ona doğru yürüyordu. Öykü, kendini gördüğü kabusların içinde hissetti. Kaçmak istiyor, ama; olduğu yere mıhlanmıştı...
İçindeki ses; ona düşünmeden orayı terk etmesini söylüyordu. Öykü sakinleşmeye çalışarak yola baktı. En azından bu sefer kimse zarar görmemişti. 
👉Öykü Bölümü: http://sevdeninsiirler.blogspot.de/

Ve adam gelmişti bile öykü'nün yanına iyi misiniz dedi. Öykü konuşamıyordu sonra kendine geldi iyiyim dedi adam öykü'ye öyle bakmıştı ki daha çok korkmaya başlamıştı ve uzaklaştı oradan hızlı adımlarla öykü. Hemen eve gitti annesine olanları anlattı annesi geçti kızım korkma dedi (annesi bir anda neden panikledi) diye düşündü bir an öykü ama  annesine çok güvendiği için sormadı  onun yanında kendini huzurlu hissediyordu ve odasına çıkıp yatağına yattığın da düşündü ben neden o adamı gördüğüm de bir şeyler hissettim annem neden bu kadar panik yaptı acaba diyerek uykuya daldı. Uyandığın da evin her yerine baktı ve annesi evde yoktu bir şeyler yedi ve oturdu o arada annesi dışarıda dolaşırken bir anda o adamı gördü Selçuk dedi Selçuk  şaşırmıştı öykü'nün annesi başladı konuşmaya yıllar sonra beni bırakıp gittin şimdi neden döndün biliyor musun sen beni bıraktığın da ben hamileydim kızımıza ve sana bunu anlatamadım çünkü beni bırakıp gittin defalarca aradım seni ama dönmedin sen beni hiç sevmemiştin zaten. Selçuk umursamadı ama bir yandan içinde bir his oluştu nedenini bilmediği öykü'ünün hiç bir şeyden haberi yoktu öykü evde oturuyordu ve canı sıkılmıştı hazırlanıp dışarı çıktı etrafına bakınırken annesiyle Selçuğu konuşurken gördü ( ne konuşuyordu bunlar ) diye düşündü ve yavaşça onları dinlemeye karar verdi öykü'nün annesi sen umursamıyorsun ama bizim bir kızımız var adı öykü dedi.Öykü duyduğun da şok olmuştu.

Baba diyerek bağırdı !

Annesi ve Selçuk arkasına döndü öykü dedi......






👉Öykü Bölümü: https://deepinsideones.blogspot.de

Yıllardır adına bir sürü hikaye dinlediği adam şimdi karşısında duruyor olamazdı. Kalbi ile hüzünlü anıların arasında geçişler yaşamaya başlamıştı bile. Annesinin sözlerinin öfkeli yumruklarla çarptığı kişi gerçekten babası mıydı? Buna inanmasını kimse bekleyemezdi ondan. Ailede herkesin dilinde ölmüş olarak dolanan biri nasıl olur da evlerinin önünde dikilebilirdi. "Öykü bunu açıklamamıza izin ver lütfen" dedi annesi gözlerinden yaşlar süzülürken. Bunu açıklamak mı? 21 senelik bir yalan nasıl açıklanabilirdi ki. 
Öykü ne yaptığını bilmez bir halde koşarak caddeye doğru ilerledi. Annesi peşinden koşmaya çalışsa da yetişemedi. Kalbi ve ruhu büyük bir tezatlık içinde yeniden sıkışmaya mahkum edilmişti. Çocukluk anıları birer birer gözlerinde yeniden sahneliyordu. Onca sene öldüğüne inandırılan babasına kavuşabildiği için sevinecek değildi ya. Kalbinin sessiz çığlığı yükselmeye başlarken güneşin yeni yeni aydınlatmaya başladığı caddenin başında tüm bedeni tir tir titremeye başladı. Heyecanla beklediği yarınların hiç bir anlamı kalmamış hissine kapıldı. Babası dedikleri adam, Öykü'nün hayatında hiç bir anlamı olmayan gölgeden başka bir şey değildi. "Kalbimin derinliklerinde kabuk bağlamış bir acı vardı ve her şey altüst oldu." dedi kendi kendine. Bu saçmalığa ne inanmak ne de dahil olmak istemiyordu. Belki de hayatının en hızlı ve zor kararını aldı o an ve annesinin işe gideceği saati beklemek için köşe başındaki kafeye oturdu. 

Saatler inatla ilerlemek bilmezken, evin boş olduğuna inandığı anda koşarak eve döndü. Duvarında asılı olan haritaya baktı. "Yıllardır ertelediğim yolcuk, işte şimdi hayatımı değiştirecek." diyerek çantasına dolapta bulduğu bir kaç parça eşyayı tıkıştırdı. Yıllardır biriktirdiği paraların durduğu desteyi montunun cebine koydu. Susmak bilmeyen telefonunu tamamen kapatarak kendini bulmak için çıktığı yolculuğa adım attı. 

👉Öykü Bölümü: Berlin Berlin

Anne ve babasıyla tekrar yüzyüze gelmek istemiyordu. Neticede kendini kandırılmış hissediyordu. Ama Tunç? Ona da bir veda etmeden mi yola çıkacaktı? Tam aralarında bir yakınlaşma olmuşken, bu kadar basit mi bitecekti her şey? Tekrar telefonunu açtı ve işaret parmağını Tunç'un numarasının üzerinde dakikalarca bekletti. Arasa ne diyecekti ki? Kafası karmakarışık bir şekilde ne yapacağını düşünürken, bir anda telefonu çalmaya başladı. Arayan Tunç'tu. Kalbi ilk defa bu kadar hızlı çarpıyordu. Elleri titreyerek telefonun açma tuşuna dokundu ve titrek bir sesle "Alo" dedi. Tunç'un sesi de tuhaf geliyordu ama onun bir şey söylemesini beklemeden Öykü hemen, " Sana anlatmam gereken çok önemli bir şey var" dedi. Tunç da ağır ve sessiz bir şekilde "Benim de" dedi. "O zaman  yarım saat sonra dünkü buluştuğumuz pastanede seni bekliyorum" diyerek telefonu kapattı.

👉Öykü Bölümü: Acemi Demirci


Öykü’nün şu bir iki gündür yaşadıkları inanılır gibi değildi... Bunca sene öldü bildiği babası çıkagelmişti. Hayalinde yaşattığı babasına hiç benzemeyen garip bir adam. Hiç de tekin gözükmüyordu.

Sonunda hep istediği şey olmuş, Tunç ile bir pastanede oturup laflayabilmiş olsa da yine de istediği gibi olmayan şeyler vardı. Seray aklından çıkmıyordu bir kere. Bilinmezlikler içinde kalmak hoşuna gitmemişti. 

Öykü, tüm bu olanlar nedeniyle kendini altüst olmuş hisseder, düşünceleri karmakarışık iken kafasını toparlayamadıkça atacağı adımların doğruluğundan emin olamayacaktı. Sağlıklı düşünmekten çok uzaktı şu sıra.

Gitmese miydi acaba Tunç ile görüşmeye. Öyle ya, Tunç’un kendisine söyleyebileceği ne olabilirdi ki o kadar önemli. Birkaç kez ayak üstü ya da bir tatlı yemelik sürede konuşabildiği birinden bunca önemli ne duyacak olabilirdi ki!

Nasıl olsa uzaklaşacaktı buralardan artık. Gitmeden önce Tunç’u bir kez daha görmekten bir şey olmazdı. Zaten tutup da “bak Öykü, sakın şaşırma ama bunca yıl öldü sandığın baban aslında yaşıyor ve bu mahallede yaşıyor” diyecek hali de yoktu. Bu gerçeği öğrenmişti zaten.

Tunç erkence gitmişti buluşacakları yere. Onu bekliyordu. Bir an önce anlatacaklarını anlatıp Öykü duysun istediği belliydi. Öykü de masadaydı sonunda.

Garsona siparişleri verdikten sonra “gidiyorum” dedi Öykü, damdan düşer gibi. Tunç anlamadı, “daha yeni geldin, ev kaçmıyor ya, gidersin” deyince, “yok, öyle değil. Buralardan uzaklaşıyorum” diye cevapladı Öykü.

Şimdi Tunç da en az Öykü kadar allak bullak haldeydi. Altüst olmuş iki insan karşılıklı oturmaktaydılar. “Neden, nereye?” diye sordu Tunç. “Sakin, kafa dinleyeceğim bir yere”. “Neden?” diye üsteledi Tunç. “Altüst oldum. Karmakarışığım” dedi Öykü. “Ne oldu ki altüst edecek kadar seni?” Öykü, belli ki anlatacak halde değildi. “Anlatması zor. Ben gideceğimi söylemek istemiştim sana” diyebildi. “Nereye?” diye yine sordu Tunç. Öykü sustu. Sonra “Senin anlatacağın önemli şey neydi?” diye sordu Tunç’a. Tunç yutkundu. Anlatacakları, karşısına geçmiş gideceğini söyleyen birine anlatılacak şeyler değildi. 

Öykü sessizliği bozmak, buraya kadar gelmişken Tunç’un önemli dediği şeyi öğrenmek istiyordu uzaklara gitmeden önce. Neydi o acaba? “Bir şey söyleyecektin bana?” diye söze girdi Öykü. Tunç, gözlerini üst üste kırparak baktı Öykü’ye. “Anlatacaklarım, uzaklara gidecek birisi için değildi” dedi.

Öykü hep üsteleyen, Tunç da açılmak yerine hep kaçamak cevaplar veren oldu sonraki dakikalarda. Belli ki Tunç anlatacağı her ne idiyse anlatmayacaktı. Telefondaki o kararlı Tunç gibi gözükmüyordu. Bu sırada Tunç’un telefonu çaldı. “Kesin Seray’dır. Bir hayvan gelmiştir, acele gel diyecektir Tunç’a” diye düşünürken telefon ekranında arayanın “Beşik Kertmesi” olarak kayıtlı olduğunu gördü. Tunç da sanki bir çocukla konuşur gibi bir hava içinde tamamladı konuşmasını.

Öykü’nün gözleri büyüdü. Tunç’un bir beşik kertmesi mi vardı yani? Başından aşağı kaynar sular dökülmüş gibi oldu. Oysa ki her şeyi bırakıp gitmeye hazırlanan, kararlı bir insanın böyle hissetmemesi gerekmez miydi? Ama kazın ayağı öyle değilmiş meğer. Gözünü kırpmadan gitmelere kalkarken bir telefon araması onu ne hale getirmişti bak işte. Bu arada Tunç masadaki peçeteyle oynuyor hatta üzerine bir şeyler karalıyordu aklı karışık insanların çoğunun yaptığı gibi.

“Acele ile alınmış yanlış bir karar olmasın sakın gitme isteğin” diyebildi Tunç. Cevap veremedi Öykü, çünkü böylesi anlarda alınan kararlar ne kadar doğru olabilirse kendi kararı da o kadar doğruydu. Okulunu, bunca sene kendisini tek başına büyütmüş annesini, arkadaşlarını, evini, Tunç’u bırakıp gitmek, kaçmaktı aslında. Hayata kaçarak mı başlayacaktı? Elindeki avucundaki bitince ne yapacaktı? İşi gücü yoktu, elinden gelebilecek bir şey de yoktu. Bulaşık bile yıkayıp kazanamazdı ekmek parasını. Tüm tabakları kırıp borçlu bile çıkardı.

İyisi mi bir düşünse miydi gidip gitmeme kararını. En azından birkaç gün daha bekleseydi. Tunç’un yüzüne bakınca geride neler bırakacağını görmüştü çünkü. Babası gittiğinde annesi de bu halde olmalıydı. Şimdi babasının annesine yaptığını kendisi Tunç’a mı yapıyordu yoksa? Babasından ne farkı kalırdı insanları bu halde bırakıp sırtını dönüp giderse? Yok, gitmemeliydi. En azından şimdilik. 
“Tunç”, dedi. “Hemen gitmeyeceğim. Belki hiç gitmeyeceğim.”

Tunç bunları duysa da gözlerini peçeteden kaldıramadı. Öykü biraz daha yüksek sesle aynı şeyleri tekrar söyledi. Sonra da “Şimdi sen söyle, neler anlatacaktın bana” .

Tunç, ”Gitmeme kararın kesinleştikten sonra söyleyebilirim söyleyeceklerimi ancak” deyip, üzerine bir şeyler çiziktirdiği peçeteyi katlayıp Öykü’nün avucuna bıraktı. Birkaç resim, birkaç söz, birkaç şiir dizesi yazmıştı. Bir de öyle bir cümle vardı ki…

“Bunu benim yanımda açma. Eve git. Kendi kendine kal. Hafif bir müzik aç. Sonra bak peçeteye. Okuduğun her sözcüğün anlamını tart. Sonra istersen konuşalım.”

Öykü yine altüst olmuştu. Tunç’tan duyacaklarını sesli olarak duymayacak, görecekti. En büyük korkusu da anladıkları ile anlatılanların birbiri ile örtüşmemesi idi tabii. Ne yazmış olabilirdi ki Tunç peçeteye. İçinde ikisinin baş harfleri yazan bir kalp çizip içinden ok mu geçirmişti? Bu çizim için en iyi yerin ağaç gövdeleri olduğunu sanırdı oysa. Yoksa yüzüne söylemeye cesaret edemediği şeyleri kâğıda yazacak kadar kaçak güreşen biri miydi Tunç?

Madem Tunç konuşmayacaktı iyisi mi bir an önce eve gidip peçete kâğıdına bakmaktı. Ne vardı o kâğıtta? Beşik Kertmesi de aklını kurcalayıp duruyordu, Seray yetmezmiş gibi. 

Kimmiş, neyin nesiymiş onu da öğrenmek istiyordu. Çekip giderse buralardan asla öğrenemezdi. Kalacaktı. Ama bunu Tunç’a hemen söylemeyecek ne yaptığını görecekti onun, kendisini gidecek sandığı için. 



👉Öykü Bölümü: https://www.deryasoyguel.com


Pastaneden çıkıp ayrıldıklarında daha fazla dayanamayıp elindeki peçeteyi açtı. Gercekten de peçetede bir kalp vardı, altında da lütfen kal... Yazıyordu.
Öykü elinde peçete kalakalmıştı yol ortasında. Bir yanda anne babasına duyduğu öfke, diğer yanda kalbinin sesi... Bu mesajı gördükten sonra gidemezdi. Demek Tunç da onu seviyordu. Yoksa neden kalp resmi çizip gitme desindi... Ama anlatmak istediği neydi? Beşik kertmesi ne anlama geliyordu? Bunları açıklığa kavuşturmalıydı önce.
Eve dönmek istemedi hiç. Yakınlarında oturan teyzesine gitmeye karar verdi. Teyzesine olanları anlatınca, kafasını toparlayana kadar kalabileceği yanıtını aldı.
Eşyalarını misafir odasına bırakıp Tunç' a  mesaj yazdi : Gidemedim...
Aradan bir kaç dakika geçmeden yanıt geldi. Tunç çok mutlu olmuştu ve ertesi gün onunla buluşup herşeyi açıklığa kavuşturmak istiyordu.
O gece Öykü' nün gözüne uyku girmedi. Hem ertesi günün heyecanı,hem babasının hayatta olduğu gerçeğinin yarattığı şok onu huzursuz etmişti.
Sabah kahvaltı etmek üzere sözleşmişlerdi. İkisi de daha fazla uzatmak istemiyordu. Erkenden kalkıp hazırlandı ve her zaman gittikleri pastaneye gitti. Tunç da erkenden gelmiş, onu bekliyordu.
Masaya oturup siparişlerini verdikten sonra Tunç, elini tuttu.
-Gitmediğine çok sevindim. Bu kararı vermende umarım benim de payım vardır.
-Aslında sadece senin için kaldım desem...
Tunç önce mutlulukla gülümsedi, sonra gözleri kederlendi.
-Öykü, sana olan sevgimi inkar edecek değilim. Tanıştıktan kısa süre sonra bunu anladım ve seninle hayatımızın sonuna kadar birlikte olmaktan başka bir isteğim yok. Ama sana anlatmam gereken çok önemli bir konu var. Aramızda gizli saklı bir şey olmasını istemiyorum. Biliyorsun ben Adanalı' yım. Babam orada pamuk ticareti yapıyor ve daha ben bebekken ortağının kızı ile ikimizi beşik kertmesi yapmışlar. İleride başkalarıyla evlenip işi bölmeyelim diye. Ama ikimiz de kardeş gibi büyüdük Lale ile ve evlenmek de istemiyoruz. Ben okuldan sonra buraya yerleşip kliniğimi açtım ama Lale büyük baskı altında. Babası benimle evlenmezse başkasıyla evlendirmek istemiyor. Babam da tabii verdiği söze uymadım diye bana çok kızgın. Bana bu işi çözmek için zaman verir ve anlayış gösterirsen, en kısa sürede eşim olmanı istiyorum.
Aslında Öykü telefonda beşik kertmesi adını görünce bu duyduklarını tahmin etmişti ama evlilik teklifi almayı da beklemiyordu doğrusu. Tunç zaman istiyordu ama bu meseleyi çözebilecek miydi kimseye zarar gelmeden?

👉Öykü Bölümü: https://www.eceevren.com



Öykü, ertesi gece başını yastığa koyduğunda; hiçbir olayın sebepsiz olmadığını düşündü. Ne o kediciğin yaralanmasının,ne o, babası olduğunu öğrendiği adamın kediyi yaralamasının, ne Tunç'u tanımasının ve ne de daha bilmediği ve hâlâ farkında bile olmadıkları her şeyin... Bir olaylar örgüsü vardı, günbegün akışa çıkıyor ve belirginleşip, insanoğlunun yaşantısını şekillendiriyorlardı. Bunlar zaten yazılmıştı; bu kişilerse, ister tanıyalım ya tanımayalım zaten varlardı, sadece sahneleri gelmemişti, sıralarını bekliyorlardı. İnsanoğlunun kaderine etkisi, istek ve tarzlarına göre; hayat oyununu onlar için daha yaşanılır kılıyordu. Bazen istekler, bazen tutkular sahne alıyor; olayların istedikleri yönde gelişmesi ise, mutlu olmalarını sağlıyor, aşırılıklar ise pişmanlıklarla sonlanıyordu. Ama son söz, mutlaka kaderin oluyordu. 

Öykü'nün, Tunç'un elindeki telefona (her ne kadar etik olmayıp, zor olsa da) belli etmeden bakması, velev ki gördü; beşik kertmesi de neyin nesiydi? Artık böyle düşünceler ve saflıkların gülünç olduğu günümüzde; bunları unutabilirsek, batıllardan da kurtuluruz. Akla aykırı her şey saçmadır... Nikâhın yenilmezliği ve tutsaklığı kadar olmasa da, kapasitesiz düşüncenin sonucu bu. Düşünebiliyor musunuz, nikâhta aklı başında olan insanlara "Bilmem kimi kocalığa ya da karılığa kabul ediyor musunuz?" sorusunun, asla sorulmaması gereken bir sabiyi, manevi olarak bir erkeğe tutsak etmek ve büyüyene kadar, bunu ortamlarda sık sık dile getirip, hem onların kısmetini kapayıp, hem de alay konusu etmek... Malın dışarı çıkmaması, menfaat işbirlikleri; demek ki iki gencin mutluluklarını sollayıp geçiyormuş bir zamanlar. Bunu düşünebilen anne ve babaların, evlat sevgilerinin bence sorgulanması gerek... 

Ben Tunç'un buna önem verdiğini düşündüm burada ve bunu açıklama gereği duydu kızımıza. Öykü'nün gitme kararını duyunca da çabucak vazgeçti. Bu, onun bir manada sırrıydı, sadece karısı olmasını istediği kişiye açacaktı ve öyle de oldu. Öykünün gitmekten vazgeçmesi üzerine ona bahsetti. 

Ertesi gün ise, sözleştikleri yerde buluşmak için sevinçle evlerinden çıktılar. Tek bir anı bile yaşamaktan mahrum kalmak istemiyorlardı. Hızlı hızlı yürüyorlardı. Tunç, Öykü'ye bir demet çiçek almayı düşünüyordu. Bu, belki onun vaktini alırdı biraz ama eli boş gidemezdi... Öykü'nün ise Tunç'a ulaşması için iki cadde geçmesi gerekiyordu. Zaman geç değildi ama yaşanacak çok şey vardı ve onlar bunu çok istiyorlardı. Derken Öykü'nün geçeceği yolun sol başında, düzensizce yerleştirilmiş eşyalarla dolu bir kamyonet vardı. Hafifçe eğilerek bakınca öykü, kamyonetin solunda hiçbir araba göremedi. Üstelik yaya geçidi yeşil yanıyordu. "Birden geçerim" düşüncesiyle kendisini yola attı. Üç adım sonra ise, parlak mavi bir  araba ona şiddetle çarptı...Öykü on metre kadar uzağa savrulmuştu. Herkes o yana koştu. Kızcağız yerde hareketsiz yatıyordu. 
Saçlarını arkaya toplamış, deri ceketli kirli sakallı ve gözlüklü erkek, bayağı bir telaşla arabasından indi ve yanına koştu. Ömür'e boş gözlerle bakıyordu.


   
👉Öykü Bölümü: http://www.elestirmenadam.com


Kirli sakallı adam şok olmuştu kaskatı kesilmişti. Etraftaki inşalar hemen bir ambulans çağırdılar. On dakika sonra ambulans geldi ve Öykü hastaneye götürdü. O sırada Tunç buluşma yerine giderken sevdiğini göreceği için çok mutluydu, elinde Öykü için yazdığı şiir vardı şiire bakıp içinden tekrarlayıp ezberlemeye çalışıyordu. Çiçeği verirken bu şiiri okuyacaktı tekrar kâğıda bakıp tekrarladı şiiri:

Onlarca yazar gelse yazamaz bizim öykümüzü
Saniye uzak kalsam senden, özlerim yüzünü
Kıblem sensin sana dönerim,
Senin olmadığın vakit, içimi kaplar sonbahar hüznü

Şiiri her tekrarladığında yüzüne tebessümle beraber masumiyette yayılıyordu. Buluşma yerine gitti, geç geldiğine rağmen kimseler yoktu ortalıklarda. Bir çay söyledi artından iki çay, üç çay dört çay… “Kapatıyoruz kardeşim” diye bir söz işitti sonra, baktı ki saat epey geç olmuş, kalktı masadan deniz kenarına doğru yürümeye başladı. Hüzünlü ve kederliydi “kesin gitti, kesin gitti! Beni burada tek başıma bıraktı gitti, tıpkı bir korkak gibi...” dedi içinden. İçini fenalar basmıştı, yağmur çiseliyordu üzerine fakat o terliyordu. 
Bir banka oturdu ve dudaklarından Orhan Veli’nin şiirleri döküldü:

İstanbul'da Boğaziçi'nde
Bir garip Orhan Veli'yim
Veli'nin oğluyum
Tarifsiz kederler içindeyim

Urumeli Hisarı'na oturmuşum
Oturmuş da bir türkü tutturmuşum

İstanbul'un mermer taşları
Başıma da konuyor martı kuşları
Gözlerimden boşanır hicran yaşları
Edalım...
Senin yüzünden bu halim.

İstanbul'un orta yeri sinema
Garipliğim, mahzunluğum duyurmayın anama
El konuşurmuş, görüşürmüş bana ne

Sevdalım...
Boynuna vebalim

İstanbul’da, Boğaziçi’ndeyim
Bir garip Orhan Veli’yim.

Sabah kadar bankta oturdu. Sabah olduğunda telefonu çaldı, baktı ki babası arıyor. Telefonu açtı “Oğlum bugün memlekete dön, beşik kertmen geldi. Artık sizi nişanlayacağım.” Kederli ve hüzünlüydü Tunç ve birazda sinirliydi Öyküye “o gittiğine göre bende giderim artık buralardan dedi.” Bir bilet aldı ve memleket yoluna koyuldu.

  👉Öykü Bölümü: https://halil-ben-halil.blogspot.de


Uykusuzluğun verdiği bitkinlikle sersemlemiş halde kafasını arkaya yasladığı koltuğunda, başını cama çevirmiş dışarıya bakmaya çalışıyordu kafasındakileri netleştirmek istercesine. Gözleri arada bir yumulup tekrar açılıyorlardı. Kalbi kırık döküktü. Her ne kadar kızgın olsa da böyle olmaması gerektiğine kendini ikna etmeye çalışıyordu, geçen kısa süreyi düşündüğünde sanki yıllarca birlikte olmuşlardı Öykü’yle ama gitti işte diye düşündü. Uyuyakaldı kendinden geçerek.
Yolcuların rahat uyuyabilmesi için otobüste ışıklar söndürülmüştü. Arada horultular, öksürük sesleri geliyordu. Bir anda ışıklar yandı ve otobüsün içinde uğultular yükseldi, muavin sesin geldiği yere koşturuyordu.
Tunç sayıklıyordu uykusunda. Koltukta çırpınıyordu adeta. Terler tüm yüzünü kaplamış, suratı acılar içinde kıvranıyor ve bir şeyler mırıldanıyordu “ola.. maz, hayııır, Öyküüüüü dur!” ancak çat pat anlaşılan kelimeler vardı dudaklarından dökülen.
Muavin tereddüt etti bir an ve sonra diğer yolcuları düşünerek hafifçe omuzundan dokunarak “beyefendi, beyefendi, uyanın!”  dedi birkaç kez ama uyandıramayınca daha da fazla sallamaya başladı.
Bir anda uyandı, gözleri kan çanağına dönmüş haldeydi, etrafına bakındı, herkes kendine bakıyordu tuhaf tuhaf. Rüyasının etkisinde olduğu belliydi, kendine gelememişti henüz.  Durumu anlamak istermişçesine muavinin gözlerinin içine baktı.
“Beyefendi, çok bağırıyordunuz, uyandırmak zorunda kaldım, kusuruma bakmayın. Ayrıca korktum da başınızı cama vuracaksınız diye. Çok da acı çeken bir haliniz vardı… Rahatsızlığınız varsa en yakın sağlık kuruluşuna gidebiliriz…” deyince az da olsa kendine gelen Tunç, kısmen anlamıştı durumunu ve hemen “hayır, hayır. Ben iyiyim, sadece bir kâbustu o kadar. Teşekkür ederim ayrıca. Bir su verirseniz sevinirim.”
Gelen suyundan bir yudum alıp başını arkaya yasladı tekrar. Işıklar da sönmüştü yeniden. “Çok tuhaf, çok. Basbayağı gerçekti be. Arabanın altında kaldı Öykü. Bir anda toz duman yükseldi ortalıkta ve arkasından alevler geldi toz duman arasından. Beynimin çevirdiği bir film" diye sitem etti beynine…



👉Öykü Bölümü: https://beydaninkitapligi.blogspot.com.tr/

Öykü gözlerini hastane odasında açtığında nerede olduğunu anlayamadı. Kafasındaki müthiş ağrının sebebini düşünürken kolundaki serumu gördü. Aklını biraz zorladığında kaza aklına geldi. Etrafına bakındı. Hastane odasında ne kadar zaman geçirmişti? Buraya nasıl gelmişti?

Aklına Tunç geldiğinde bir çift ela gözle karşılaştı. Bu adamın kim olduğunu anlamaya çalışırken adam kendisini tanıttı. İsminin Yusuf olduğunu ve kendisine çarptığını söyledi. Öykü'nün ifadesini almak üzere bir polis memuru geldiğinde Öykü kazanın kendi hatası olduğunu ve Yusuf'un bir suçu olmadığını belirtti. Kafası dağınıktı ve yola çok dikkat etmemişti. 

Polis memurunun gitmesine rağmen Yusuf Öykü'nün yanından ayrılmamıştı. İçinden bırakıp gitmek gelmiyordu. Zaten kaza anından beride sürekli işlerini yoluna koyup, gerekirse telefonundan halledip Öykü'yü yalnız bırakmamıştı. Öykü ise Yusuf'u süzmüş ve kirli sakallarına rağmen ne kadar yakışıklı bir yüzü olduğunu düşünmüştü. Birden kendine geldi. Neler düşünüyordu böyle? Tunç'u seviyordu. Bir çift ela göze kapılmakta neyin nesiydi? İlaçlardandır diye düşündü. Aklını bulandırdığı kesindi.

O sırada durumunu kontrol etmek için hemşire geldiğinde Öykü'nün ayılmış olduğunu gördü ve doktora haber verip durumunu kontrol ettiklerinde artık taburcu olabileceğini söylediler. Öykü ne kadar zamandır hastane odasında olduğunu sorduğunda yaklaşık yirmi gündür bilincinin kapalı olduğunu öğrendi. Yirmi gün diye düşündü. Hemşire bu sırada Yusuf'un da sürekli yanı başında beklediğini söyledi çaktırmadan. Öykü birden yine o ela gözlerle karşı karşıya geldi. Ama hemen gözlerini kaçırdı. Aklına yine Tunç geldi fakat bir yandan da beşik kertmesini aklından atamıyordu. Tunç bu işi çözeceğini söylemişti ama beşik kertmesine şartlarına göre verilen söz senetti. Bu işi çözmesinin mümkün olmayacağını, olsa da çok canların yanacağını biliyordu. Ailesi ile de arası kötüydü. Yıllar sonra ortaya çıkan babası, annesinin babasını saklaması ve o anda aklına gelen acı gerçek. Artık bir evi yoktu. Ailesi yoktu. Tunç'a güvenmişti ama ondan da umudu kesmişti. Üstelik bu kadar zamandır hastanedeydi. Neden yanında değildi? Neden aramamıştı? Yoksa aramış mıydı? Hiç bir şey bilmiyordu. Bilmek istiyor muydu? Artık bundan da emin değildi. 

Öykü kafası dolu bir şekilde kendi dünyasına dalmışken Yusuf'un sesiyle kendine geldi. Yusuf o anda aklına gelen düşünceyi Öykü'ye bildirdiğinde söylediklerine kendisi de şaşırmış ve neden böyle bir şey söylediğine anlam verememişti.  Ama bunca zamandır kimse aramadığına göre aslında söyledikleri bir anlamda da mantıklıydı. Öykü yalnızdı. Hem biraz daha evde istirahat etmesi gerekiyordu. Çok riskli olmasa da bir ameliyat geçirmişti. 

Yusuf'un sözlerine bir anlam veremeyen Öykü kafası bulanık şekilde, hiçbir şey söylemeden ela gözlere bakıyordu. Ne demişti Yusuf? İyileşene kadar evinde misafir mi edecekti? Peki ama ne sebeple? 

Fakat o anda aklına gelen acı gerçekler içinin burkulmasına neden oldu. Gidecek yeri yoktu nasıl olsa. Bir süre tanımadığı birinin evinde kalmasında ne gibi bir zarar olabilirdi ki? Zaten en yakınları değil miydi? en çok zararı veren. O ela gözlere, kirli sakallara bir kez daha baktı. Konuşmadan sadece elini uzattı. Yusuf Öykü'nün gidecek bir yeri olmadığına artık tamamen kanaat getirdiğinde sorgusuz sualsiz o eli tuttu. Yataktan kaldırıp giyinmesi için dolaptan kıyafetlerini verdi. Öykü Yusuf'un elindeki kıyafetlere bakınca kendi kıyafetleri olmadığını gördü. Yusuf kendi kıyafetlerinin kan revan içinde olduğunu ve bu kıyafetleri kendisinin aldığını söyledi. Öykü banyoda üstünü değiştirirken aklında Yusuf'un ne kadar ince düşünceli olduğu vardı. Dışarı çıktığında Yusuf yürümesine destek olmak için elini uzattı. Aklında Tunç ve beşik kertmesi varken, hayatında hiç tanımadığı bir adamın eline elini bıraktı. Bilmediği bir hayata ilk adımını attı.

Hayat ne garipti. Düne kadar tanımadığın birinin evinde kalacaksın deseler hayatta inanmaz, hatta gülüp geçerdi. Ama şimdi kafasını toplayabilmek ve nasıl bir hayat kuracağına karar verebilmek için bilinmezlere doğru yolculuğa çıkmıştı. Hem de gönüllü olarak.


 👉Öykü Bölümü: The Sağlam's
Arabaya bindiklerinde derince bir nefes aldı Öykü.Hastane havasını oldum olası sevememişti.Kaburgaları sızlıyordu.Şiddetli bir baş ağrısı vardı.
“Kazanın ve ameliyatın etkisiyle,vücudum sarsıldı.Normaldir” diye düşündü.

Yol boyunca Yusuf’la pek konuşmadı.Daha doğrusu konuşamadı.Taakati yoktu cümle kurmaya,cevap vermeye.
Dinlenmek istiyordu.Ama göz ucuyla da olsa Yusuf’u çaktırmadan izlemeyi bir türlü bırakamıyordu.Neden böylesine yoğun bir duygu yoğunluğu yaşıyordu?Hem sonra Tunç ne olacaktı?Yoksa ona olan duyguları aşk değil de hayranlıkmıydı?İlk görüşte aşk diye birşey gerçekten varmıydı?
-Ahhh gerizekalı Öykü sus artık sus!” diye içinden kendine telkin verdi.
Yalnız o esnada birşey dikkatini çekmişti Öykü’nün.Yusuf’un boynunda,içerisinde arapça kelimeler yazan üçgen şeklinde dövme vardı.Sanki bir sembol gibiydi...
Acaba anlamı neydi?Belki aile kökleri Araptır.Bu şey de onların damgaları ya da imzalarıdır diye düşündü.Tam sormaya yeltendi ki,Yusuf;

-İşte geldikk!” dedi.

“Neyse sonra sorarım” düşüncesiyle arabanın kapısına yöneldi Öykü.
Bacaklarına zorla güç vererek,dışarı çıktı.
Kafasını kaldırdı vee siyah renge boyanmış,keçi desenleriyle süslenmiş,altın varaklı ihtişamlı Köşkü gördü.
Şaşkınlık içerisinde;

-Bu..bu...burası..Burası senin yaşadığın yer mi?” diye Yusuf’a sordu.

-Evet,fakirhanemize hoşgeldin! 
dedi Yusuf.
“Rahatla biraz,artık yalnız değilsin” diye devam etti.

Yüzünde alaycı,tuhaf bir gülümseme vardı.Neler oluyordu?Öykü’nün ilk görüşte içini ısıtan o ela gözleri,bakışları hatta ses tonu bile korkutucuydu o anda...

Yavaş yavaş yürüyerek,köşkün kapısına vardılar.
Yusuf elini,demir parmaklıkların yanında bulunan,mavi ışıklı çelik kutuya soktu.5 6 saniye sonra da köşkün tüm kapıları yavaşça açılmaya başladı.Çok ürkütüycüydü.Koskoca yerde bir hizmetli,görevli yok muydu yani?Bu parmak izi taraması işi de neydi?Hem sonra Öykü evden çıkmak isterse ne olacaktı?
“Ben nereye geldim böyle,burası neresi?”diye içinden geçirmeden edemedi Öykü.
Kafasındaki sorulara daha yanıtlar bulamamışken,evin girişinde bulunan kırmızı tabelayı da görünce iyice korkmuştu.
Üzerinde AZAZEL KÖŞKÜ yazıyordu...

  ☞ Öykü Bölümü: Düş Tasarımcısı/ http://sevilcevirgen.blogspot.com


Öykü  ,bu zengin, bu gizemli köşkten içeri adımını atarsa ,kendisini nelerin beklediğini  bilmiyordu.Kalbi sıkışmaya ,nefes almakta zorlanmaya başladı.Hiç girmeden dönsem mi acaba diye düşündü.O sırada Yusuf çoktan evin kapılarını  açmış ve Öyküyü içeri çağırmıştı bile. Şu an kaçmayı ,arabaya binip oradan uzaklaşmayı ne çok isterdi fakat çok halsizdi ve bunu yapmaya gücü yoktu ,çaresizce kapıdan içeri girdi . 

-" Hoş geldin evine" dedi Yusuf o bal gözleriyle tatlı tatlı bakarken.Yeniden eski haline dönmüş gibiydi.

Bu adamın kaç yüzü var acaba diye düşündü Öykü.Yaşadıklarına inanamıyordu.

" Yok ben kesin zamanda bir yerde sıkıştım ,bir alaca karanlık kuşağındayım ya da paralel bir evrende başka bir hayattayım "  bunun başka açıklaması olamaz"  diye düşünürken evi incelemeye başladı. Ortam loştu , pahalı eşyalar, perdeler, halılar, biblolar fazla zengin fazla yapaydı ,üstelik içerisi havasızdı.

Birden Tunçu özledi,onun sadeliğini,yeşil gözlerini,sesini..Ne yapıyordu acaba? Aramak istedi ama cep telefonuna kazadan sonra ne oldu bilmiyordu ki..Sonra annesini düşündü,keşke her şeye rağmen annesinin güvenli kollarında olsa,onun yaptığı çorbayı içebilseydi. Üstelik anneler gününe de az kalmıştı hesaplarına göre.

Tüm bu düşünceler denizindeyken Yusuf'un sesini duyunca birden irkildi.. ."Aç mısın  ?"

Evet çok açtı,bişeyler yemek kendisine iyi gelecekti.  Yusuf mutfağa giderken Öykü odalara bakmaya başladı,yan yana sıralanmış ne çok oda vardı bu evde. En son girdiği oda da sehpanın üstünde bir fotoğraf makinesi ve yanında da bir sürü fotoğraf duruyordu.

Birden merakla fotoğraflara bakmaya başladı,sırayla tek tek..Gözlerine inanamıyordu..Nasıl yani nasıl?  Bu bu tesadüf olamaz..Fotoğraflardaki adam babası mıydı? Babası olduğunu sonradan öğrendiği adama ne çok benziyordu.Yusuf ,babası,bu ev,aynı kirli sakal,aynı deri montlar ???

Girdap gibi düşüncelerle boğuşurken  midesi bulanmaya başladı,yaşadıkları ve ilaçların da etkisiyle gözleri karardı,elindeki fotoğraflarla ve  fotoğraf makinesiyle birlikte yere devrildi,her şey flulaştı sonra...
"annesi babası Tunç kediler okulu arkadaşları çocukluğu... fotoğraf kareleri şeklinde gözünün önünden geçmeye başladılar.

Birden beyaz bir ışık gördü giderek parlayan ve kendisine doğru gelen..Omuzlarının hemen üstünde kanatlı minicik bir düş perisi duruyordu😇


"Korkma" dedi peri "her şey yolunda, hepsi geçti "diye fısıldadı usulca..Sesi çok rahatlatıcıydı..

Gözlerini araladığında beyaz bir odada buldu kendini. Zaman durmuştu sanki.Elini sıcacık bir elin tuttuğunu hissetti.





Senaryoyu Gerilimden Fantastik bir hikayeye çevirdiğimin  farkındayım ama az biraz da böyle olsun istedim:))

Sıradaki mimlediğim arkadaşım;
http://birpembesever.blogspot.com.tr ( Tuğçe Yüksel)

Umarım keyifle okumuşsunuzdur:))